Dressagepro.nl publiceert artikel over Carlijn de Boer

Topruiters vind ik (aldus Conny Loonstra van dressagepro) inspirerend, maar ruiters die minder bekend zijn, maar ook heel ver zijn gekomen, vind ik minstens zo inspirerend. Als voorbeeld Carlijn de Boer:

Probeer er achter te komen wat het beste werkt voor jouw paard.

Mijn motto; ‘Als je wat wilt, dan moet je wat!’ Toen ik jong was waren er geen financiële middelen om een paard te kopen. Ik heb mijn studie gedaan, met onder andere als motivatie dat ik later een eigen paard zou kunnen veroorloven.

Op het gebied van training is het niet anders. Als je iets echt wilt, kun je een heel eind komen. Je moet er voor gaan! Doorzettingsvermogen is dus wat mij betreft het allerbelangrijkste kenmerk om succesvol te kunnen zijn.

Een ander belangrijk kenmerk in mijn ogen is dat je ervoor moet zorgen dat je een band krijgt met je paard. Natuurlijk zal dat met de één makkelijker gaan dan met de ander, maar als ruiter moet je proberen om er achter te komen waar je paard blij van wordt. Beloning door even in verlichte zit lekker een rondje te galopperen of bijvoorbeeld je paard tijdens het borstelen eens uitgebreid kriebelen. …

Het was niet de beroemde paplepel waardoor ik ben gaan paardrijden. Het was een droom over paardrijden die ik als achtjarig meisje had. Door die droom ben ik op een kleinschalige ‘boerenmanege’ zonder binnenbak gaan rijden. Na de eerste les was ik meteen verkocht. Dit was wat ik wilde.

Als tiener heb ik eindeloos gezocht naar een verzorgpaard. Eenmaal gevonden, reed ik met dit tuigpaard van ‘groen’ naar Z2 niveau. Op mijn 26e was het eindelijk zover; na flink te hebben gespaard, kon ik mijn eigen paard kopen.

Helaas heb ik dit paard vanwege haar gezondheidsproblemen uit de sport terug moeten trekken. Dat is de keerzijde van de paardensport… Gelukkig kwam er een paar jaar later nog één, een driejarige onstuimige zwarte merrie met, van moederskant, tuigpaardenbloed. Haar naam was Zaffier. …

Naast Zaffier, ben ik twee paarden gaan rijden voor de familie Minneboo. Wimbledon, een introvert zwart ruintje en Zodinde een beauty van een merrie. Na drie jaar trainen en wedstrijden rijden, bereikten Zaffier en ik de Z2.

Na de Z2 was het ook allemaal nieuw voor mij en samen met Zaffier reed ik klasse voor klasse voor het eerst. Maar ook Wimbledon en Zodinde bleven niet achter en volgden Zaffier op de voet. De Z2 was ook voor hen al snel een feit.

Carlijn en Wimbledon

Maar hoe nu verder? Nu kwamen er allemaal oefeningen om de hoek kijken die ik niet kende. Alle informatie die ik kreeg in de lessen die ik eens in de twee à drie weken volgde, zoog ik op en probeerde ik thuis uit. Door veel te proberen en te evalueren leerde ik naast de lessen mijzelf en mijn paarden de oefeningen aan.

Gedreven, maar steeds stapje voor stapje en nooit verder vooruitkijkend dan de volgende klasse. Totdat ik Lichte Tour reed en ik door had dat het wellicht mogelijk was dat we de Grand Prix konden bereiken. …

Ik heb het lang voor onmogelijk gehouden, maar de dribbel, als begin van een piaffe, lukte al aardig en ook enkele wissels om de pas hadden we onder de knie. Voor mijn trainer, Lia de Ruiter, was ik haar eerste Grand Prix leerling en samen ontdekten we hoe we Zaffier moesten trainen naar dit niveau.

Behalve op rijtechnisch gebied, hielp Lia mij ook mentaal. Zelf was ik er namelijk niet erg van overtuigt dat het goed genoeg was. Uiteindelijk acht jaar na dat ik Zaffier had gekocht, reed ik Grand Prix en dat was mede te danken aan de werkwilligheid van Zaffier. Ze is inmiddels twaalf en er was veel interesse in haar. Voor Zaffier heb ik inmiddels dan ook een geweldig nieuw baasje gevonden, die samen nog heel veel plezier kunnen beleven. Een moeilijke beslissing…

Ondertussen hebben ook Wimbeldon en Zodinde niet stil gezeten en lopen zij sinds kort op Intermediaire II niveau. Zelf sta ik er nog altijd versteld van dat ook deze paarden de zwaardere oefeningen al aardig kunnen. Hoe paarden zich kunnen ontwikkelen is zo bijzonder en om dit te bereiken maakt mij gewoon ontzettend blij. …

Het klink nu allemaal natuurlijk heel mooi. Maar ik heb het ook allemaal aan den lijve ondervonden en nog steeds sla ik mezelf soms voor m’n kop en vraag ik me af ‘waarom trap ik nou weer in die valkuil?’ Het gaat erom dat je er van leert en zo goed mogelijk probeert te worden. Je wordt simpelweg niet oud genoeg om alles te leren, dus je moet ervoor zorgen dat je ook plezier beleeft aan het proces!

Waarom ik denk dat sommige ruiters hun doelen niet halen? Je hebt een categorie ruiters die wel iets wil bereiken, maar er niet echt voor gaan. Of ruiters die geen realistische doelen stellen. Een koudbloed is bijvoorbeeld nu eenmaal minder atletisch gebouwd dat een warmbloed. Ook is het in mijn ogen belangrijk om je niet blind te staren op een bepaalde oefening. Soms moet je even een stapje terugdoen en teruggaan naar de basis. Of het op een andere manier proberen. Dat heeft mij al meerdere keren geholpen.

Je moet echt je paard leren kennen en erachter komen wat het beste voor je paard werkt. Ik probeer altijd afwisseling in de training te hebben. Mijn paarden vinden strandritten bijvoorbeeld echt heerlijk. Alleen maar rondjes in de bak wordt je paard niet blij van. Maar niet alleen qua training moet je weten wat werkt, ook qua verzorging en voeding.

Als je daar allemaal aandacht aan besteed, is er meer mogelijk dan je denkt.

Bronvermelding: https://dressagepro.nl/inspiratieboost/

Fotografie: Jessica Pijlman

Eerdere nieuws items kunt u bekijken onder nieuws in het hoofdmenu.

Bekijk ze eens er is de laatste tijd veel geplaatst.